Nie musisz się przygotować. Nie musisz wiedzieć, co chcesz powiedzieć. Wystarczy przyjść i zobaczyć, czy da się ze mną rozmawiać.
Trwa do pięćdziesięciu minut. Jeśli po nim nie chcesz wracać, nie wracasz — i nikt nie będzie Cię przekonywał.
Jeśli masz mniej niż 18 lat, rodzic jest na początku kilka minut, potem wychodzi. Dalej rozmawiamy sami.
Zaczynam od zasad: co zostaje między nami, czego rodzice się dowiedzą, i że możesz nie odpowiadać na pytanie.
Możesz powiedzieć „nie wiem” albo „rodzice mnie przysłali”. To też jest odpowiedź, od której da się zacząć.
Na koniec mówię, co widzę i co proponuję. Decyzja jest Twoja — nie podpisujesz niczego na tym spotkaniu.
To normalne i to mój problem, nie Twój. Zadaję pytania i pilnuję, żeby nie zrobiło się niezręcznie.
Nie. Dowiedzą się, nad czym pracujemy i czy jest postęp. Wyjątek to sytuacja, w której komuś grozi realne niebezpieczeństwo — uprzedzam o tym na starcie.
Powiedz. To najuczciwszy start, jaki znam, i wcale nie przeszkadza w pracy.
Nie. Nie stawiam diagnoz i nie prowadzę terapii. Pracuję z ludźmi, którzy chcą coś ruszyć, a nie z „przypadkami”.